Ευνοϊκή επίδραση της σαξαγλιπτίνης στη νεφρική λειτουργία στη μελέτη SAVOR-TIMI 53

187

Η διαβητική νεφροπάθεια είναι η πιο συχνή αιτία νεφρικής ανεπάρκειας τελικού σταδίου. Το πρωιμότερο σημείο της διαβητικής νεφροπάθειας είναι η λευκωματινουρία, η οποία παρουσιάζεται στην πλειονότητα των διαβητικών ατόμων με νεφρική νόσο. Η λευκωματινουρία έχει συσχετιστεί με επιδείνωση της νεφρικής ανεπάρκειας και με πρώιμη καρδιαγγειακή νόσο. Μερικές κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η μείωση της λευκωματινουρίας μέσω θεραπείας με αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου αγγειοτασίνης ή με αποκλειστές των υποδοχέων αγγειοτασίνης σχετίζεται με επιβράδυνση της εξέλιξης της νεφρικής αλλά και της καρδιαγγειακής νόσου.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι η θεραπεία με φάρμακα ινκρετινών, και ειδικά με τους αναστολείς της διπεπτιδυλπεπτιδάσης 4 (DPP-4) μπορεί να βελτιώσει τη λευκωματινουρία. Η προστατευτική δράση αυτών των φαρμάκων έναντι της λευκωματινουρίας μπορεί να ασκείται μέσω αύξησης των επιπέδων του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου (GLP-1). Αυτό μπορεί να προστατεύει τα νεφρικά κύτταρα από το οξειδωτικό stress της υπεργλυκαιμίας αυξάνοντας το cAMP, και εν συνεχεία, ενεργοποιώντας την cAMP-εξαρτώμενη πρωτεϊνική κινάση, η οποία αναστέλλει την NAD(P)H οξειδάση, μια μεγάλη πηγή παραγωγής υπεροξειδίου.

Η μελέτη SAVOR-TIMI 53 (Saxagliptin Assessment of Vascular Outcomes Recorded in Patients with Diabetes Mellitus–Thrombolysis in Myocardial Infarction 53) τυχαιοποίησε 16.492 άτομα με διαβήτη τύπου 2 αυξημένου καρδιαγγειακού κινδύνου σε θεραπεία με σαξαγλιπτίνη ή εικονικό φάρμακο και τους παρακολούθησε κατά μέσο όρο επί 2.1 έτη.

Στην έναρξη της μελέτης το 58.8% των ατόμων είχε νορμολευκωματινουρία (λόγος αλβουμίνη/κρεατινίνη, ACR < 30 mg/g), το 26.8% είχε μικρολευκωματινουρία (ACR 30 – 300 mg/g) και το 9.9% μακρολευκωματινουρία (ACR > 300 mg/g). Η θεραπεία με σαξαγλιπτίνη συνδυάστηκε με βελτίωση ή βραδύτερη επιδείνωση και στις 3 κατηγορίες λευκωματινουρίας. Στα 2 χρόνια η διαφορά στη μεταβολή ACR μεταξύ σαξαγλιπτίνης και εικονικού φαρμάκου ήταν -19.3 mg/g για eGFR > 50 mL/min/1.73 m2, -105 mg/g για eGFR μεταξύ 50 και 30, και -245.2 mg/g για eGFR < 30. Η μεταβολή της λευκωματινουρίας δε σχετιζόταν με τη μεταβολή της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης. Η μεταβολή του ρυθμού σπειραματικής διήθησης (eGFR) ήταν ίδια στην ομάδα της σαξαγλιπτίνης και του εικονικού φαρμάκου.

Συμπερασματικά, η θεραπεία με σαξαγλιπτίνη βελτίωσε τη λευκωματινουρία, ακόμη και στα άτομα με νορμολευκωματινουρία, χωρίς να επηρεάσει τη νεφρική λειτουργία. Η ευνοϊκή επίδραση της σαξαγλιπτίνης στη λευκωματινουρία φαίνεται ότι είναι ανεξάρτητη από την βελτίωση της γλυκαιμικής ρύθμισης που επιφέρει το φάρμακο.

Βιβλιογραφία

Mosenzon, et al. Effect of Saxagliptin on Renal Outcomes in the SAVOR-TIMI 53 Trial. Diabetes Care 2017 Jan; 40(1): 69-76