Το αντιδιαβητικό φάρμακο εμπαγλιφλοζίνη μείωσε σημαντικά τους καρδιαγγειακούς θανάτους στη μελέτη EMPA-REG OUTCOME

306

Οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και με ήδη ένα καρδιαγγειακό νόσημα που έλαβαν θεραπεία με το φάρμακο εμπαγλιφλοζίνη είχαν σημαντικά μικρότερο κίνδυνο να πεθάνουν από καρδιαγγειακό νόσημα συγκριτικά προς αυτούς που πήραν τη συνηθισμένη αντιδιαβητική θεραπεία. Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό TheNewEnglandJournalofMedicine το Νοέμβριο 2015.

Η εμπαγλιφλοζίνη είναι αντιδιαβητικό φάρμακο και ανήκει στην κατηγορία: αναστολείς των συμμεταφορέων νατρίου – γλυκόζης (SGLT2 inhibitors). Τα φάρμακα αυτής της κατηγορίας προκαλούν γλυκοζουρία μέσω μείωσης της επαναρρόφησης γλυκόζης (η τελευταία είναι αυξημένη στα άτομα με διαβήτη). Μέσω αυτού του μηχανισμού μειώνουν αποτελεσματικά τη γλυκόζη αίματος (και ως εκ τούτου και τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη HbA1c) ενώ ταυτόχρονα προκαλούν μείωση της αρτηριακής πίεσης και του βάρους.

Στη μελέτη EMPA-ERGOUTCOME η εμπαγλιφλοζίνη πέτυχε πρόληψη ενός στους τρεις καρδιαγγειακούς θανάτους, προκαλώντας κατά 38% μείωση του σχετικού κινδύνου για θάνατο από καρδιαγγειακά αίτια, όπως επίσης και μείωση κατά 32% των θανάτων από οποιοδήποτε αίτιο. Το σημαντικό αυτό όφελος εμφανίστηκε πολύ νωρίς – μέσα στο πρώτο 3μηνο από την έναρξη της θεραπείας. Αυτό υποδηλώνει ότι τα οφέλη από τη θεραπεία μάλλον δεν προέρχονται μέσω επίδρασης στη διεργασία της αθηροσκλήρωσης αλλά μέσω μηχανισμού ο οποίος ακόμη παραμένει άγνωστος.

Ο διαβήτης είναι γνωστό ότι αυξάνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων και συγκεκριμένα μειώνει την επιβίωση κατά 12 χρόνια ενώ περίπου οι μισοί θάνατοι στα άτομα με διαβήτη οφείλονται σε νοσήματα της καρδιάς. Η καλή ρύθμιση της γλυκόζης με την αντιδιαβητική θεραπεία έχει μικρή επίδραση στον καρδιαγγειακό κίνδυνο. Ως εκ τούτου η εύρεση νέων φαρμάκων με ταυτόχρονη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου έχει ιδιαίτερη σημασία.

Στην EMPA-REG συμμετείχαν 7020 άτομα με διαβήτη τύπου 2 και ένα τουλάχιστον καρδιαγγειακό νόσημα (έμφραγμα μυοκαρδίου, στεφανιαία νόσο, ασταθή στηθάγχη, εγκεφαλικό επεισόδιο ή αποφρακτική αρτηριοπάθεια). Τα άτομα της μελέτης είχαν σχετικά καλή νεφρική λειτουργία (υπολογιζόμενος ρυθμό σπειραματικής διήθησης – eGFRτουλάχιστον 30 mL/min/1.73m2) διότι είναι γνωστό ότι οι SGLT2 αναστολείς έχουν μειωμένη δράση σε άτομα με κακή νεφρική λειτουργία. Οι ασθενείς έλαβαν θεραπεία με εμπαγλιφλοζίνη 10 mgή 25 mgημερησίως ή εικονικό φάρμακο επιπρόσθετα από τη συνήθη τους θεραπεία και ήταν σε παρακολούθηση επί 3,1 χρόνια.

Παρά την εξαιρετική μείωση της καρδιαγγειακής και της συνολικής θνητότητας η εμπαγλιφλοζίνη δεν μείωσε τον κίνδυνο για έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο. Αντίθετα, διαπιστώθηκε μια εξαιρετική μείωση των νοσηλειών για καρδιακή ανεπάρκεια κατά 35%. Όσον αφορά τις ανεπιθύμητες ενέργειες, παρατηρήθηκε αυξημένη συχνότητα μυκητιάσεων των γεννητικών οργάνων στα άτομα που έπαιρναν εμπαγλιφλοζίνη (6.4% έναντι 1% σε αυτούς που δεν έπαιρναν), μια γνωστή ανεπιθύμητη ενέργεια των SGLT2 αναστολέων.

Βιβλιογραφία

B Zinman, et al., for the EMPA-REG OUTCOME Investigators. Empagliflozin, Cardiovascular Outcomes, and Mortality in Type 2 Diabetes. N Engl J Med 2015; 373:2117-2128